Daniëlle Glorie, moreel consulente plechtigheden bij Feniks

“Helpen om verdriet te plaatsen”

De uitvaart van een geliefde organiseren, is niet makkelijk. Voor kerkelijke uitvaarten kan je dan vertrouwen op een priester die het klappen van de zweep kent. Als er geen priester aan te pas komt, kan je terecht bij Daniëlle Glorie. Zij stelt een plechtigheid samen, organiseert en regisseert met hart en ziel.

Feniks ontstond 20 jaar geleden in de schoot van de Unie van Vrijzinnige Verenigingen. Met de komst van het crematorium in Lochristi hadden meer en meer mensen de behoefte om als vrijzinnige op een waardige manier afscheid te nemen van geliefden. Nu beperkt Feniks zich niet meer tot uitvaartplechtigheden alleen, en kan je er ook -gratis- terecht bij huwelijken, geboortes en adopties, lentefeesten, herdenkingen. Daniëlle Glorie uit Sint-Gillis is sinds 1996 actief bij Feniks. Daarvoor was ze al moreel consulente in de Dendermondse bejaardenhuizen.

Echt helpen
“Soms is het wel lastig”, geeft Daniëlle toe. “Er zijn plechtigheden die je blijft onthouden. De uitvaarten van kinderen blijven me allemaal bij: ik kan ze nog allemaal noemen.” Vrijwilligers die er nood aan hebben, vinden steun in de groep Feniks-vrijwilligers. “Het klikt heel goed. We hebben ook veel plezier samen”. Bovendien is er een beroepskracht die hen bijstaat waar nodig.

“Ik doe het liefst uitvaarten. Waarom? Het contact met de mensen, én het gevoel dat je de mensen écht geholpen hebt om waardig afscheid te nemen. Bij huwelijken of een van de andere plechtigheden gaat het minder om de echte hulp. Het geeft voldoening de mensen te helpen hun verdriet te plaatsen.” Ook al kan Daniëlle zelf veel ideeën aanbrengen voor een uitvaart, ze moedigt de mensen aan hun gedacht te zeggen. “Ik zeg altijd: probeer het te doen zoals júllie het willen, want het is het laatste dat je kan doen.”

Meer info: www.plechtigheden.be

Vanessa Vandewalle en Manu Aerssens, vrijwillige bijzitters

“Democratie moet je koesteren”

Bij elke verkiezingen worden vele mensen opgeroepen om als voor- of bijzitter in een kiesbureau te zitten. En bij elke verkiezingen proberen bijna al die mensen een smoes te verzinnen om aan die taak te ontsnappen. Niet zo Vanessa Vandewalle en Manu Aerssens: zij hebben zich zelfs aangemeld als vrijwilliger om op 7 juni bijzitter te zijn.

Bij de vorige verkiezingen werden Vanessa en Manu opgeroepen als bijzitter. In plaats van zo snel mogelijk een smoes te verzinnen, deden ze hun plicht. “Het was gezellig om alle buren te zien passeren”, zegt Vanessa. “En je leert nieuwe mensen kennen”, vult haar man aan. Bovendien werden ze goed verwend met ontbijt en middagmaal.

Omdat ze zo goede herinneringen aan de vorige keer had, wilde Vanessa zich dit jaar opgeven als vrijwilliger toen ze over die mogelijkheid hoorde op de radio. Manu was meteen akkoord. Vanessa was zelfs zo enthousiast dat ze, toen ze het bericht kreeg dat ze niet moest komen, teleurgesteld was. Gelukkig voor haar kwamen er toch plaatsen vrij, en kan het koppel toch samen gaan zitten. Vanessa heeft wel al vreemde blikken van vrienden en collega’s gekregen. “Sommigen hebben mij gek verklaard. Ik antwoord dan altijd dat ik er wél voor zorg dat zij niet opgeroepen worden”, lacht ze.

“Burgerplicht”
Dat mensen met allerlei al dan niet oprechte excuses vanonder het bijzitterschap willen muizen, is iets waar Manu niet bij kan. “De meeste mensen”, zo zegt hij, “staan huiverig tegenover de idee en denken dat het het einde van de wereld is. Maar het is gewoon je burgerplicht. We mogen blij zijn dat we in een democratie leven, een van de beste systemen die er zijn. We moeten dat koesteren. En we moeten er iets voor doen, in plaats van ons te versteken achter smoezen.”